Mare Nummer 05     07 oktober 2010

05

FOTO:
Migreren voor je master
‘Je begint opnieuw, maar toch ook weer niet.’

Bijna tweehonderd studenten verlaten jaarlijks hun ‘eigen’ universiteit om in Leiden een master te doen. Waarom? En vinden ze hun draai?

DOOR VINCENT BONGERS EN ARJEN VAN VEELEN Maryse Hazelzet (23) hoort bij een minderheid. Ze is een bachelorstudent die na haar diploma naar een andere universiteit verkast voor de master. Ze studeerde Nederlands Recht in Maastricht, maar kwam onlangs naar Leiden, voor een eenjarige master Public International Law. Vanwege de inhoud, zegt ze: ‘Ik heb nadrukkelijk voor de master gekozen en niet voor een stad’, zegt Hazelzet. ‘De master staat heel goed bekend, vooral ook internationaal. En de meerderheid van de studenten die de master volgt, komt uit het buitenland.’

Dat de master deels in Den Haag wordt gegeven spreekt tot de verbeelding. ‘Alle internationale instellingen zitten er, zoals het Joegoslavië-tribunaal. Dat geeft wat extra’s.’

Amsterdam viel af. ‘Daar hadden ze niet echt een visie, het was er chaotischer. Al is de universiteit zelf wat dynamischer en is de diversiteit aan studenten groter. Maar bij de master gaat het toch vooral om de inhoud.’

Alleen: in Leiden kende ze niemand. ‘Een nieuwe stad en universiteit geeft je leven een flinke impuls, maar je mist wel je sociale netwerk.’

Veel begeleiding kreeg ze niet. ‘Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik in februari ben begonnen. Veel aandacht gaat uit naar de internationale studenten.’ Via vrienden vond ze een kamer. ‘Ik ben geen lid geworden van een studie- of studentenvereniging.’ Ze had immers al een vriendenkring. ‘Je begint opnieuw, maar toch ook weer niet.’

Hazelzet gaat nu veel om met internationale studenten.

In Leiden schrijven jaarlijks ruim 2300 studenten zich in voor een masterstudie. Zeventig procent daarvan zijn Leidse bachelorstudenten die doorstromen. Een klein deel komt van het hbo. Nog eens vierhonderd komen uit het buitenland.

En dan heb je een groep van bijna tweehonderd (volgens het rapport Onderwijs in cijfers, 2009) die uit Nederland komt, maar van een andere universiteit.

Dat zijn vooral studenten die hier een master kunnen doen die hun eigen universiteit niet in het pakket heeft.

Van die tweehonderd komt de meerderheid uit de Randstad. Vaak blijven ze dan ook wonen in de stad waar ze hun bachelor haalden. Slechts een klein groepje kiest echt voor een leven in Leiden, zoals Hazelzet.

Voor die immigranten is er geen apart loket, zoals er wel bestaat voor buitenlandse studenten. Wel is er natuurlijk de normale introductie. Afgelopen jaar deden 27 masterstudenten mee aan de Elcid-week, aldus Laura Schoutsen, vice-voorzitter van de El Cid. ‘Tien daarvan hadden aangegeven dat ze in een ‘gewoon’ groepje wilden en zaten dus verspreid over de eerstejaars.

Schoutsen: 'De andere 17 zijn in een groep met internationale studenten geplaatst.' De organisatie van die introductieweek brainstormt over de mogelijkheid om vanaf volgend jaar aparte groepjes te maken met alleen maar masterstudenten en groepjes studenten boven een bepaalde leeftijd,'omdat zij vaak andere interesses hebben dan de "echte" eerstejaarsstudenten.'

Bij kamerbureau SLS krijgen masterstudenten eenzelfde behandeling als eerstejaars, vertelt een medewerkster. 'Ze krijgen dus ook reistijdvoorrang.' Daarnaast wordt een aantal kamers speciaal voor masterstudenten gereserveerd in het niet-hospiteeraanbod; deze kamers worden verloot.

'Wij houden bij hoeveel masterstudenten zich inschrijven en passen ons aanbod daar op aan.'

'Er bestaat inderdaad niet zoiets als een 'International Office' voor masterstudenten', zegt Annegien Lucas, marketingadviseur masteropleidingen.

'De ontvangst wordt vooral door de opleidingen zelf geregeld. Alleen studenten uit bijvoorbeeld Maastricht en Groningen gaan hier op kamers. Dat zijn vaak studenten die heel bewust kiezen voor een studie of een docent die alleen hier beschikbaar is, zo blijkt uit ons onderzoek. De stad staat onder aan het prioriteitenlijstje.'

En het zijn studenten die zich beter weten te redden dan bachelorstudenten die voor het eerst in hun leven op kamers gaan. Bij Rechten is er geen aparte introductiedag voor de zij-instromers uit andere steden, vertelt persvoorlichter Annet van der Helm. Die extra aandacht is er wel, maar op het niveau van de specialisaties. 'Dat zijn vaak kleinschalige, intensieve tracks. Hoogleraren en studenten nemen de nieuwelingen op sleeptouw.'

Thomas de Leeuw (27), studeerde bestuurskunde aan de Erasmus Universiteit maar besloot om het roer om te gooien en de master Journalistiek en Nieuwe Media te volgen. Hij heeft net zijn diploma. Voor de Leeuw was flexibiliteit de reden om voor Leiden te kiezen.

In Rotterdam zou hij eerst een schakelprogramma moeten doen. In Leiden kon hij - na een gesprek met de studiecoördinator - wel instromen. 'Ik moest wel wat toetsen maken en een lijst boeken in de zomervakantie lezen. Maar als je laat zien dat je graag wilt, dan zijn er mogelijkheden.'

Casper van der Graaf (22) deed een bachelor bestuurskunde in Rotterdam en daarna in Leiden de master Public Administration. Voor hem betekende de universiteitsswitch juist dat hij dichter bij huis kwam te studeren - hij woonde in Rijnsburg bij zijn ouders. Maar ook voor hem stond inhoud voorop.

Van het klassieke Leidse studentenleven heeft hij niet veel meegekregen. Dat geldt voor veel zij-instromers. 'Ik ging na de colleges meestal terug naar Rotterdam', zegt Thomas de Leeuw. 'We gingen wel eens met de docenten en studenten borrelen bij café Schommelen.'

'Voor een jaar word je niet zo snel lid van een studentenvereniging', zegt Van der Graaf. 'Ik ben wel lid geworden van BIL, de studievereniging van bestuurskunde. Die is beter dan de studievereniging van mijn vorige universiteit. Bij Sociale Wetenschappen kon je na vijven ook nog tof borrelen. Ook dat is in Rotterdam minder.'

Erik Grol (29) kwam na een bachelor politicologie in Nijmegen naar Leiden voor de master Political Science. Hij studeerde af in 2009. Ook hij werd getrokken door de vele buitenlandse studenten die de master volgen.

Grol: 'Het is interessant om vanuit een ander perspectief te kijken naar bepaalde ontwikkelingen. Dat internationale aspect ontbrak in Nijmegen. Verder is in de Leidse master de voertaal Engels. In Nijmegen was de master, toen in ieder geval nog, in het Nederlands.' Daar kwam bij dat er in Leiden meer aandacht was voor psychologie. En dat er hoogleraren rondliepen met praktijkervaring hebben in de politiek, zoals oud-PvdA-voorzitter Ruud Koole.

Ook hij verhuisde niet naar Leiden. 'Ik woon in Den Haag en het Pieter de la Court-gebouw van de faculteit Sociale Wetenschappen ligt vlakbij het spoor. Ik koos er voor om me echt op mijn studie te focussen. Ik ben ook geen lid van een studentenvereniging geworden. Als ik hier een bachelor was begonnen, dan had ik hier zeker eens goed rondgekeken.'

Hazelzet, die van Maastricht naar Leiden verhuisde, kan iedereen aanraden om je te mengen in de gemeenschap van buitenlandse studenten.

'De Nederlandse studenten zijn heel aardig, maar hebben vaak al hun eigen vriendengroep rond hun vereniging. Buitenlandse studenten vinden het cool om met Nederlandse studenten om te gaan. Ze organiseren ook veel borrels, diners en feestjes. Ze zijn nieuw en jij ook.'

Deel op Facebook

Tweet
Deel op Facebook