Column: Biografie van een kattenmens

Door Talitha Dehaene

Soms zit ik in de bus naar een van die poor bastards te kijken die doornat van de regen of murw geslagen door de hagel plichtsmatig achter een hond aan de leiband aansjokt, en dan voel ik het tot in de diepste krochten van mijn ziel: nee, nooit een hond voor mij. Dat is basically de voornaamste reden dat ik een kattenmens ben. Cat lady staat in mijn wereld synoniem voor lazy bitch. Want eigenlijk vind ik honden wel leuk hoor, maar alleen als ze van iemand anders zijn. Ze zijn zo vermoeiend. En behoeftig. En ik trek dat niet.
Nee, dan katten: bij uitstek de makkelijkst te verzorgen huisdieren. Je hoeft ze niet te wassen, uit te laten of af te richten. Ze zijn altijd schoon en zacht en ze stinken niet zo hard als ze uit een regenbui ontsnapt zijn. De beruchte kattenvoer- en dodebabyvogeltjeslucht die bij zo’n epische poezengeeuw vrijkomt moet je er echter wel bijnemen.
Bovendien geven ze je een goed gevoel over jezelf omdat ze nog luier zijn dan jij, met gemiddeld 16 uur slaap per dag.
Geloof me: voor luie mensen als ik is er niks heerlijkers dan een kat. Je wordt een stuk meer zen van ‘s avonds op de bank hangen met een lief spinnend katje op schoot dan met zo’n hysterisch kwispelend kwijlbeest dat er amper bij past. Bij visite ben je niet de hele tijd bezig je huisdier van iedereen af te duwen en je hoeft je ook niet kapot te schamen als hij vervolgens vrolijk besluit om tegen hun benen aan te rijden. Katten, daarentegen, gaan rustig op de vensterbank de mensen een tijdje uit de boom kijken, tot ze beoordeeld hebben of die nieuwelingen het wel waard zijn om kopjes te geven.
Maar ja, ik weet het, katten zijn niet zo trouw als honden. En ze doen nooit wat jij wil. Dat mandje dat je voor ze hebt gekocht is nooit zo aantrekkelijk om een dutje op te doen als je stapel pasgewassen kleren. De krabpaal krabt ondanks zijn primaire functie en best wel veelbelovende naam toch niet zo lekker als je dure designbank. En fuck je kattenkruidspeeltje van echt leer: sokken op een parketvloer, dat is de ware shit. Toch kan ik die eigenwijsheid wel waarderen. Want zoals het aloude gezegde dat ik net heb verzonnen luidt: vrouwen en katten zullen altijd doen waar ze zin in hebben en uiteindelijk moeten mannen en honden zich daar ook maar gewoon bij neerleggen.
Zo moet ik ook maar aanvaarden dat mijn kat heel graag mee typt op het toetsenbord als ik aan het werk ben. Okay, het kan wel irritant zijn en erg efficiënt is het niet, maar ach, ze is zo liekjtr/’[hkqfgjsghhhhhh

Deel dit bericht:

Voorpagina

Achtergrond

De vergeten bibliotheek

Wie over het Rapenburg loopt, passeert op nummer 25 een door de tijd vergeten bibliotheek …

Wetenschap

Studentenleven

Nieuws

Rubrieken

English page

Je suis Nig

The elections in Nigeria have been postponed due to the threat posed by Boko Haram. Inge …