Column: Klein gelukje

Ik ben niet zo goed in gelukkig zijn. Althans, niet zo goed in beseffen dat ik gelukkig ben. Niet dat ik per se een vreselijke pessimist ben, maar er is bij mijn prenatale celdeling iets misgegaan met de balans tussen rationaliteit en emotionaliteit. Ik ben namelijk veel te emotioneel wanneer ik rationeel zou moeten zijn en omgekeerd. Moeilijke beslissingen worden vanuit mijn buik genomen, niet mijn hoofd, en ik heb een rare neiging tot empathie voor het imaginaire leed van levenloze objecten. Zo koop ik de gedeukte conservenblikken in de supermarkt omdat ik het zielig vind dat anders niemand ze wil. En plaats ik schone borden/handdoeken altijd netjes onderaan de stapel, zodat uiteindelijk elkeen een keertje aan de beurt komt.

(Ik weet het. Ik voel uw gefrons richting het papier al bij voorbaat. Ik kan er ook niks aan doen. Verder heb ik gewoon geld overgemaakt voor Haiyan, hoor. Ik ben geen sociopaat. Just a crazy towel lady.)

Omgekeerd ben ik op gelukzalige momenten vaak simpelweg te druk bezig met de situatie analyseren om echt te beseffen dat ze gelukzalig zijn. Of ik zit al een ander gelukzalig moment te plannen (lees: me zorgen te maken over de organisatie daarvan, over deadlines, over geld, over time management). Terwijl ik er dus al middenin eentje zit, maar dat niet eens besef. Achteraf kan ik dan wel rationeel beredeneren dat het vast een gelukkig moment zal geweest zijn. En dan zet ik het in een lijstje met Happiest Moments of 2013, of zoiets. Lekker nutteloos. Daarom probeer ik het dit jaar anders aan te pakken.

Omdat ik ook slightly neurotisch ben, ben ik een keiharde sucker voor 365-dagen-projectjes. Momenteel is mijn ‘365 dagen lang een foto nemen’-project al aan zijn vierde editie toe. Vind ik leuk, op die manier mijn leven documenteren. Zo kan ik nu opzoeken wat ik op deze dag in voorgaande jaren deed. Heb je niks aan, maar vind ik op de een of andere manier wel geruststellend. In december bekijk ik dan even alle foto’s en dan lijkt zo’n jaar toch wel erg gevuld. Het ziet er achteraf allemaal veel leuker en drukker en spannender uit dan ik het destijds had aangevoeld.

Dit jaar probeer ik een update van dat project uit. Het gaat zo: elke dag post ik een foto op Instagram van een klein gelukje, onder de hashtag #365daysoflittlehappiness. Zorgt ervoor dat ik elke dag op dat soort dingen moet gaan letten, en dat is goed voor me. Chocolademelk bestellen en er marshmallows bij krijgen. Roze koeken als troostvoedsel voor saai studeren. Dat de kerstboom er op 10 januari nog steeds staat. Star Wars met mijn Lief.

Ik raad het iedereen ten zeerste aan.
Instahappiness!

Talitha Dehaene

Deel dit bericht:

Voorpagina

Achtergrond

Wetenschap

Tegen de tering

Nu tuberculose steeds vaker resistent is tegen antibiotica, wordt het tijd voor een beter …

Studentenleven

Yoloswaggen met stenen

Een keer per jaar is het zeker grappig en zorgt het voor de nodige spanning en sensatie. …

Rubrieken

English page

Dinner for 10 billion

In 2050, there will be 9.6 billion people on earth and they will all need to be fed. The …