Geen Commentaar: Moeder aller paybacks

Door Bart Braun

Je zal maar in een universiteitsraad zitten. Negentig procent van de mensen weet niet wat je doet, de overige tien procent beschouwt je als een tegen de macht aan schurkende cv-poetser, en is nog steeds niet geïnteresseerd in wat je doet. Je moet verplicht beleefd blijven tegen de morsige journalisten van universiteitskrantjes en het Hoger Onderwijs Persbureau, je moet naar recepties met te weinig bier, en het ergste is dat je elk jaar weer moet flyeren voor de universiteitsraadsverkiezingen. Dan slaat alle onwetendheid en desinteresse van je universiteit je om de oren.
En dan, ineens, komt er uit Den Haag een geluid van hoop: instemmingsrecht over de begroting (zie pagina 4). Nu heeft de universiteitsraad alleen adviesrecht, maar het staat colleges van bestuur vrij om al die adviezen in de wind te slaan. De recente misstanden in het mbo – graaiende bestuurders, prestigieuze nieuwbouw op A-locaties, voor een prikkie verpatste kunst – onderstreepten dat onderwijsbestuurders niet altijd dezelfde kijk hebben op wat er moet gebeuren als het onderwijs zelf. Misschien komt dat recht er inderdaad!
In gedachten speel je wat met het idee. Je blijft niet langer onopgemerkt, dat spreekt aan, natuurlijk. Misschien wel handig om eens een cursusje begrotingslezen te volgen, nu die verantwoordelijkheid op je schouders komt.
Maar dezelfde dag dat het proefballonnetje de lucht ingaat, reageren de universiteitsbestuurders alsof dat ballonnetje gevuld is met mosterdgas. Bij monde van hun koepel, de VSNU, klagen ze over extra regeldruk, en dat er zo niet te besturen valt.
Het zal je maar gezegd worden. Die universiteitsbazen waar je bij aanschuift vinden het allemaal heel gezellig en schattig, zo’n universiteitsraadje. Reuze belangrijk, die klankbordfunctie. Dat adviesrecht is toch ook hartstikke mooi, joh? En het is me toch zo goed voor je cv. Een aai over je bol is soms vernederender dan een rochel in je gezicht. Door het via de VSNU te spelen, hoefden de rectores magnifici het hun universiteitsraden niet eens in het gezicht te zeggen.
Je zal maar in een universiteitsraad zitten. Dan moet je binnenkort weer aanschuiven met diezelfde bestuurders die je zo lafjes die motie van wantrouwen je in broek fietsten. En volgend jaar gezellig namaakchampagne met ze drinken op de nieuwjaarsreceptie, alsof je allemaal dikke vrienden bent.
Ik zou twijfelen, als ik in de universiteitsraad zat. Demonstratief opstappen met zijn allen, om te laten zien dat je je zo niet laat behandelen door de bazen? Of juist blijven zitten waar je zit, en op de kalender de dagen afstrepen tot je dat instemmingsrecht hebt?
En, dan, oh zoete dan, de boekhoudkundige messen slijpen voor de moeder aller paybacks. Staat misschien niet goed op je cv, maar het zou het waard zijn.

Deel dit bericht: