Beschuit met muisjes is fantastisch!

Ik zit in de trein, op weg terug van iets wat ik hopelijk de komende jaren niet meer zal meemaken. Een van de meest confronterende manieren om een zondagochtend door te brengen. Nog net niet zo erg als een begrafenis, al heeft het er natuurlijk wel verdacht veel mee te maken: ik was op kraambezoek.
Niet dat het kraambezoek zelf vervelend was, in tegendeel, een zeven weken oude baby op schoot is magisch, we hadden een vermakelijke discussie over nature vs nurture en beschuit met muisjes is fantastisch. Maar het hele concept dat mijn vrienden nu al aan de leg zijn, is tamelijk verschrikkelijk.
Een paar meter verderop zijn twee kinderen, een jongetje en een meisje, met elkaar aan het spelen. Ik word uit mijn gedachtes getrokken door de moeder van het meisje, een obese vrouw wier manier van praten verraadt dat ze alleen met een flinke dosis geluk ooit haar veterstrikdiploma heeft gehaald. Het meisje is al vijf minuten aan het gillen van het lachen, en haar moeder besluit dat het tijd is om zich van haar beste opvoedkundige kant te laten zien: 'Rochinda, KAP NOU ES!'
'Oké mama!' roept het meisje, om vervolgens luidruchtig door te gaan met het overgooien van een ballon naar het jongetje dat Pepijn heet. Pepijns vader en moeder zitten aan de andere kant van het gangpad, en lijken niet erg gelukkig te zijn met hun gezelschap.
'Dus?' schreeuwt de dikke moeder naar haar collega-opvoeders. 'Wat voor werk doen jullie?' Pepijns vader en moeder delen een korte blik. 'Ik zit in de facilitaire dienstverlening', antwoordt hij aarzelend. 'Het poetshuis bedoel je? Leuk hoor!' zegt Rochinda's moeder met een bulderende lach. Pepijns moeder doet haar ogen dicht, alsof ze een plots stekende hoofdpijn heeft. Vader kijkt uit het raam.
Ondertussen spelen de kleine Pepijn en Rochinda schattig met elkaar verder. Rochinda heeft er op gegeven moment genoeg van en gaat zitten. Pepijn kijkt teleurgesteld, dus Rochinda's moeder begint hem te vertellen over de luisterpiet. De luisterpiet was een zwartepiet die kwam luisteren of jij wel naar je ouders luisterde.
De ouders van Pepijn zitten er ongemakkelijk bij. Want de overheid, scholen, het NOS Journaal en zijn grootouders mogen Pepijn natuurlijk best voorliegen, maar iemand van een lagere sociaal-economische klasse? Awkward!
Gelukkig rijdt de trein het station van bestemming binnen. Alphen aan den Rijn.
Rochinda huppelt vrolijk achter haar moeder aan, richting uitgang. Pepijn probeert er opgewonden achteraan te rennen, maar zijn moeder houdt hem tegen. 'Nee, wij blijven nog even zitten, Pepijn', fluistert ze hem toe. Het arme jongetje heeft ondertussen best door dat zijn ouders iets vervelend vinden maar heeft geen idee wat er precies aan de hand is. Hij uit zijn verwarring door geagiteerd tegen de bank aan te schoppen. Pepijns moeder probeert te onderhandelen, belooft hem een snoepje als hij braaf blijft. Dat lijkt te werken, maar de moeder overspeelt vervolgens haar hand als ze zegt: 'En zodra de trein stilstaat, gaan we aan de andere kant er uit.'
Voor Pepijn is dit de laatste druppel.
'Maar ik wil helemaal niet de andere kant er uit!' gilt hij door de cabine. 'Ik wil met hun mee! Waarom kan ik er niet aan die kant uit?'
Terwijl zijn moeder Pepijn de trein uit sleurt, schiet ze me nog een laatste verontschuldigende blik toe.
Ik denk terug aan de discussie die ochtend. Ik verdedigde het standpunt dat ouders nauwelijks invloed op hun kinderen hebben, dat het allemaal nature is. Maar blijkbaar had ik ongelijk. Want dat Pepijn een klein VVD-stemmertje in spe is, kunnen we geheel toeschrijven aan nurture.

Benjamin Sprecher
Promovendus bij het Centrum voor Milieuwetenschappen

Deel dit bericht:

Voorpagina

Achtergrond

Boeken aan de ketting

In 1587 wordt de Leidse universiteitsbibliotheek in gebruik genomen. Het boek Magna …

Wetenschap

Stinkers in de CT

Bioloog Pepijn Kamminga probeert de evolutie van haaien te doorgronden door de vissen in …

English page

Crumbling guilt

In his latest book Leiden historian Bart van der Boom, who was recently awarded the …