Baddabingbaddaboem

Silas.nl

Door Frank Provoost

 Er was eens een man. En dat was een man met ideeën. Oké, eigenlijk was er niemand die die ideeën precies kende, maar bij de pindakaasgigant waar hij vroeger had gewerkt zeiden ze dat hij als premium human resource managing desk director altijd uitstekend werk had geleverd. Targetsgewijs was-ie daar een kei geweest. Echt helemaal top!
Dat ging hij nu als staatsecretaris dus ook doen. Lekker doorpakken! Want dat hoger onderwijs verdiende zoveel beter. Dat schreeuwde gewoon om een fundamentele verandering. Hadden we niet afgesproken om bij de mondiale wetenschappelijke top te horen? Nou dan!
Eén woord was genoeg: leerrechten. Een supereerlijk en efficiënt systeem! Met een strippenkaart in de hand zouden studenten voortaan langs 's lands beste universiteiten struinen om zich helemaal vol te zuigen met kostbare kennis. Alleen zo kon je optimaal jezelf investeren. En bovendien: zo kwam je nog eens ergens.
Bovendien: om al die rondforenzende bollebozen te blijven lokken gingen die universiteiten zichzelf natuurlijk automatisch verbeteren. Die trokken zich dus gewoon aan de haren uit het moeras. Typisch gevalletje van een optimaal uitnutten. Win-winsgewijs was dat simpel zat. Baddabingbaddaboem.
Oké, die leerrechten kwamen er uiteindelijk niet. Maar daar ging het niet om. Het ging om de mindset. En even goede vrienden: de staats moest ook verder. Los van zijn liefde voor onderwijs had hij natuurlijk ook gewoon zijn eigen targets.
Fractievoorzitter worden bijvoorbeeld. Of premier, want waarom eigenlijk niet? Je moet durven dromen, toch?
Aldus geschiedde. En weldra zocht de man met een eigen kabinet een nieuwe man met ideeën. Die werd gevonden in een partijgenoot met een projectmanagementbureau die ook nog eens in een gemeenteraad bleek te zitten. Een echte aanpakker dus. Prima vent! Prachtige kerel!
Dat niemand de nieuwe man ooit op ideeën over de sector had weten te betrappen, dat was juist uitstekend. Dat was een uitgesproken unieke asset. Vanwege de frisse blik. Het onderwijs kon namelijk zoveel beter. Dat zag zelfs een loodgieter. Als we nu eens begonnen met het ontstoppen van de afvoer, die dichtgeslibte opleidingentrechter projectmanagementmatigsgewijs eens even lekker gingen doorblazen. Dat zou toch al een hoop ellende schelen. Dan kon het niet anders of we behoorden binnen de kortste keren tot de wereldtop. Konden we daarna lekker met zijn allen onze vingers aflikken.
Niet dan? Ja toch!
Eén woord was genoeg: langstudeerboete. Oftewel: een bul, of een bekeuring. Want tijd is geld. En we moeten allemaal ons best doen, toch? Schreeuwende studenten op het Malieveld, sputterende universiteiten, een rechtszaak tegen de staat, het hoorde allemaal bij die typische verkokering die het onderwijs al jarenlang had lamgelegd. Gewoon even alles op alles zetten. Want stilstand is achteruitgang. Dus die boete, die kwam er gewoon.
En aldus geschiedde.
Oké, de langstudeerboete kwam er uiteindelijk ook weer helemaal niet. Maar daar ging het niet om. Het ging om de mentaliteitsverandering, dat iedereen even out of the box was geweest.
En even goede vrienden: de staats moest ook gewoon verder. Los van zijn passie voor onderwijs moest hij ook zijn eigen targets trouw blijven.
Fractievoorzitter worden bijvoorbeeld. Of premier, want waarom eigenlijk niet? Je moet durven dromen, toch?

Deel dit bericht:

Voorpagina

Achtergrond

Boeken aan de ketting

In 1587 wordt de Leidse universiteitsbibliotheek in gebruik genomen. Het boek Magna …

Wetenschap

Stinkers in de CT

Bioloog Pepijn Kamminga probeert de evolutie van haaien te doorgronden door de vissen in …

English page

Crumbling guilt

In his latest book Leiden historian Bart van der Boom, who was recently awarded the …