Geen commentaar: Voor Vladimir

Silas.nl

Door Thomas Blondeau

Als hij niet met dolfijnen zwemt, Formule 1-wagens bestuurt, tijgers afknalt, duizend jaar oude amforen opduikt, piano speelt, een tegenstander op de tatami gooit, Syrië steunt of Jan Mulder boos maakt, komt Vladimir Vladimirovitsj Poetin op voor zijn volk en land.
De tranen om zijn herverkiezing waren nog niet gedroogd, of hij kneep zijn ogen alweer samen om zich op een nieuwe vijand te fixeren. Deze keer had hij geen Tjetjeense bommenlegger of zeldzame beersoort in zijn vizier. Nee, het waren de universiteitsranglijsten.
U kent ze wel. Ze meten het aantal wetenschappelijke citaties, kijken naar de kwaliteit van het onderwijs, vragen naar de reputatie of tellen het aantal Nobelprijswinnaars. Als een Nederlandse universiteit er hoog op scoort, pronkt ze daar graag mee. Doet ze dat niet, dan wijst ze – vaak genoeg terecht - op de reductionistische of gebrekkige meetmethodiek. De Leidse universiteit heeft er ondertussen een eigen afdeling voor, het Centre for Science and Technology Studies.
Het stak Poetin dat de eerste Russische universiteit pas binnenkwam op plaats 288 in de Times Higher Education, de bekendste hitlijst in Academia. Ter vergelijking, Nederland staat met vier universiteiten in de top 100, Leiden op plaats 79.
Dat de Moskouse Staatsuniversiteit veel van zijn luister heeft verloren, ligt volgens het nieuwsblog Russiaprofile.org aan braindrain, weinig Engelstalige publicaties en het gebrek aan investeringen.
Maar dat ziet de premier anders. De ranglijsten worden volgens hem gebruikt om de de aantrekkingskracht van westerse universiteiten te vergroten. Zijn oplossing is helder en een stuk goedkoper dan veel geld in onderwijs en onderzoek te pompen: hij komt met een eigen ranglijst.
Zo'n lijst was er al eens in 2009 en toen stond Moskou op nummer vijf. Zoals een Russische rangschikker al eens opmerkte: 'Als we het hebben over het aantal satellietlanceringen doet Moskou het inderdaad beter dan Harvard. Maar als we gaan kijken naar de kwaliteit van het onderwijs, kan er iets anders uit de bus komen.'
Deze Russische verdedingsreflex mag dan misschien doen terugdenken aan de jubelberichtgeving uit Sovjet-tijden; westerlingen doen net hetzelfde. Het ministerie, tijdschriften, keuzengidsen en universiteiten zelf komen allemaal met hun eigen meetmanier. Dat de een al wat deugdelijker is dan de ander, doet niets af aan het feit dat de meeste Nederlandse studenten nog steeds de universiteit kiezen die in de regio ligt. Behalve als ze, net als de Russische intelligentsia, de mogelijkheid en zin hebben om te verkassen. Een docent van een elitegymnasium vertelde me dat de Shell-kindjes nu eerder dan een paar jaar geleden naar het buitenland vertrekken. Als ze het in Nederland toch allemaal meer gaat kosten, kun je evengoed de wijk nemen. Naar Leuven bijvoorbeeld. Een stuk goedkoper en volgens de Times beter dan alle Nederlandse universiteiten.
Ach wat, gaan we in plaats van satellieten of citaties toch gewoon het aantal fietsen tellen.

Deel dit bericht: