Geen Commentaar: Repipiepel

Door Thomas Blondeau

‘Ik sleur uw zoon er wel door, meneer.’
Het was mijn eerste jaar aan de universiteit, het land was België. De woorden waren die van een man in een pak. Het soort pak dat gekocht is om vertrouwen uit te stralen. De man had een succesvol repetitorenbedrijf. Zijn prijzen waren niet mals.
‘Maar reken maar eens uit wat het kost om een jaar van je leven te verliezen.’
Ik heb nog steeds geen idee wat een jaar van mijn leven waard is. De weerzin overwinnen om de som te maken vergt me al te veel moeite. In tegenstelling tot in Leiden waar repetitoren louter rechtenstudenten bijstaan zijn hun Vlaamse collega’s breed inzetbaar. Hebben ze van een bepaalde opleiding geen vakkennis in huis, dan hangen ze een briefje op om een ouderejaarsstudent aan te trekken. Die legde je het vak uit, overhoorde je wekelijks en bracht verslag uit bij je ouders.
Sommige goedverdienende repetitoren waren berucht. Over hen deden verhalen de ronde dat ze je gedurende de blokperiode opsloten in een ruimte zonder ramen. Hoe meer de ouders betaalden, hoe groter de kans dat zoon- of dochterlief het jaar werd doorgesleurd.
Ik trof een menselijker exemplaar. Ik miste in mijn eerste jaar motivatie, verloor al snel het overzicht en was na een al te makkelijke middelbare schooltijd het studeren volledig verleerd. Wat structuur en externe controle leken me wel aangenaam.
De Leidse repetitoren vallen niet zo goed momenteel bij de rechtenfaculteit. Ze maken de dikke syllabi te inzichtelijk en ze stomen studenten klaar voor de tentamens. Dat zijn zware verwijten inderdaad. En er zijn nog niet gestaafde geruchten dat ze het huiswerk maken van de studenten. Tja, als ze je door een studie kunnen fietsen mits je maar genoeg betaalt, dan dient de faculteit zich dat aan te trekken en niet de schuld bij een ander te leggen.
Nu het langdurig studeren en onschuldig potverteren door het kabinet moeilijk wordt gemaakt – lees: Nederlanders moeten overschakelen op een hogere, Vlaamse snelheid –is de kans aannemelijk dat repetitoren vaker zullen worden ingezet. Dat ze geld kosten en dat ze daarom niet voor iedereen weggelegd zijn, is een spijtige zaak. Maar dat is voer voor politici en de kampeerders op het Beursplein.
Zelf zakte ik grandioos ondanks de begeleiding van mijn supporterende repetitor. Reden: ik had totaal geen zin in die studie. Een maatje dat wat extra coaching inkocht voor zijn ingenieursstudie zou later promoveren. Ik studeerde uiteindelijk af zonder extra hulp.
Ik heb genoeg wetenschappelijke vorming meegekregen om te weten dat dat geen representatieve toets is over de meerwaarde van een repetitor. En beschik ondertussen over genoeg zelfinzicht om te weten dat wie zo dom is om een repetitor te betalen, er inderdaad een nodig heeft.

Deel dit bericht: